Dagen eksperiment: Avisturking

.
a) Turketrommel
Ganske sjølvforklarande vil eg tru...
- Resultat: Avisa går i oppløysing lenge før ho er turr. Ingen suksess.

b) Stykejarn
Ein gammal butlerklassikar som det viser seg at ein ikkje treng butlerskule for å meistra.
Forsøk 1: Med tørkapapir på toppen av øverste blad
- Resultat: Ikkje spesielt effektivt (men fungerar kanskje dersom sin har mei tålamod enn meg...)
Forsøk 2: Med tørkepapir mellom blada
- Resultat: Mykje meir effektivt, spesielt dersom ein har ubegrensa tilgang på nytt og turrt tørkepapir
Forsøk 3: Utan tørkepapir (kan kombinerast med 2)
- Resultat: Kanskje det mest effektive, men gir risiko for misfarga klede for folk som ikkje har eit strykejarn kun til avisstryking
NB: Det kan vera ein god idé å plassera noko mellom underste blad og underlaget dersom ein ikkje vil ha toppen av tørketrommelen sin (evt. anna underlag) dekorert med Nemistriper (evt. andre bilde/tekst frå underste blad).

c) Lufttørking
Kan gjerast på mange måtar, t.d. -> sjå illustrasjon
- Resultat: Forløpig uvisst, men det ser lovande ut. Dette er den mest tidkrevjande metoden, men kan anbefalast (tru det eller ei, men dette er det faktisk lov å skriva på nynorsk) dersom ein ikkje har det spesielt travelt med å lesa avisa, då det òg er den minst arbeidskrevjande.

Bokblogging I, del 1

Inspirert av Haldis tenkte eg kanskje eg skulle hengja meg på bokbloggebølgja, òg sidan eg ofte får litt behov for å dela det med andre når eg er spesielt imponert, spesielt lite imponert eller elles spesielt sterkt påverka av ei leseoppleving. So her kjem Bokblogging del I:

Bokblogging I, Part 1, by -Silje-. This an AraMateix publication. All AraMateix publications are not in the public domain. Recording by -Silje-

Sidan me no har flytta ut på landet og det ligg trintom ein halvtimes gange mellom hus og lesesal, noko som utgjer ein times mp3-tid for dagen, tenkte eg at det kanskje kunne vera verd å testa konseptet lydbok (hadde forsovidt lydbøker då eg var liti, av typen som seier plingeling når ein skal bla om til neste sida i bildeboka som fylgjer med, men føler ikkje det blir heilt det same). Den første ideen min var å prøva biblioteket (kjøping av lydbøker er frykteleg uaktuelt), so eg gikk meg ein laaaang omveg om Folkebiblioteket ein dag på veg heim for å sjekka utvalet, som viste seg å vera serdeles skuffande. Har litt problem med å få uttrykt kor oppgidd eg kan bli over samtida sin fascinasjon for uintellektuell litteratur, ofte representert ved krim (ikkje at krim alltid er uinteressant eller uintellektuell, men mesteparten er det notildags) og, i aukande grad, av Anne B. Ragde (ikkje at eg har lese noko av henne, men eg tillet meg i dette høvet å vera uhøyrt fordomsfull). (Er det forresten eit godt teikn når ein begynnar å sutre over forholda notildags i ein alder av 25?) Ein del av den geniale planen min hadde dessutan vore å finna lydbøker på andre språk enn norsk (i hovudsak på tysk) for at eg i tillegg til å få intellektuell puttinn medan eg går, skulle få pussa oppatt språkkunnskapar som har meir eller mindre gått i djup dvale. Multitasking (som btw.lissom treng ei norsk omsetjing) på høgt nivå, tenkte eg. Biblioteket har dessverre ikkje eit spesielt stort utval av lydbøker på interessante språk, og ein særs liten del av dette utvalet er interessant som litteratur. Det kan jo tenkast at eg var litt i overkant kresi, men for å ikkje gi Prosjekt Lydbok eit dårleg utgangspunkt som kanskje kunne gjera meg negativt innstilt til lydbøker i all framtid, meinte eg det var viktig å i det minste velja ei bok eg verkeleg kunne tenkja meg å lesa.
Lånte til slutt On the Road av Jack Kerouac. Tingen såg ut som ei lydbok og sto i lydbokseksjonen, men var vel eigentleg meir ei samling utdrag ispreidd småeksperimentell jazzmusikk. Kanskje passande for sjangeren, men ikkje akkurat det eg hadde tenkt meg.
Det var på dette tidspunktet eg vende meg til min gamle venn Internettet og ba om råd. Og Internettet sa: "Bli lydbok", og det vart lydbok, i form av Librivox, ei side der ein kan lasta ned lydbøker på diverse språk heilt gratis. Eit fantastisk konsept eg allereie har prøvd ut for m.a. e-bøker (kanskje meir om det eksperimentet på eit anna tidspunkt, kven veit). Einaste problem er at det kun er gratis fordi det stort sett dreiar seg om forholdsvis gamle bøker (har vel noko med opphavsrett å gjera, går eg utifrå). Gjekk uansett laus på katalogen (som faktisk er imponerande stor), med friskt mot - gammalt er jo, som kjend, på ingen måte synonymt med dårleg.
Hadde i utgangspunktet sett meg ut Faust som ei bok som kunne vera interessant (bittelittegrann ambisiøst med mitt tysknivå kanskje, men finst det eigentleg ei lov som seier at ein må læra seg å krabba før ein kan gå? Inkårt måtte jo siga inn...). Denne skulle, ifølgje katalogsøk, vera ei lydbok Folkebiblioteket tilbyr, men var ikkje å oppdriva der. På LibriVox er ho i kjømda, og sida har dessutan ei svært sympatisk varslingsteneste som sender ein e-post når ei bok ein ventar på er ferdig opplasta. I teorien har eg no difor tid til å starta litt mindre ambisiøst, for so å avansera til Faust på eit seinare tidspunkt (so vil det jo visa seg om eg nokon sinne kjem so langt eller om det heile går i grøfta før den tid).
Anyway... Bestemde meg til slutt for å begynna med Joyce (har store ambisjonar om å lesa Ulysses snart, men snart begynte for ein god del år sidan. Me får sjå til sommaren...) og lasta inn A Portrait of the Artist as a Young Man på mp3-spelaren.

End of Bokblogging I, Part 1.

Prestasjonsangst

.

Det har vist seg å vera eit problem at originalitets-, interessantheits- og generelt fantastiskheits-nivået eg føler eit blogginnlegg bør ha aukar proporsjonalt med tida som har gått sidan sist eg la noko ut på bloggen. Har difor i dag bestemt meg for å legga ut noko eksepsjonelt ufantastisk (i.e. dette) for å dempa presset litt. Teorien er at det no er større sannsyn for at det kjem meir (om enn ikkje noko spesielt fantastisk) i ei ikkje altfor fjern framtid.
.

Ord for dagen I

Frå Broadwaymusicalen Wicked

Life's more painless
. for the brainless

Heimlengsla:

......... Å sitja på ein buss bygd for underernærte dvergar med ein fyr med dårleg balanse hengjande over seg i midtgangen og ei blålilla smerte i knea som på grunn av ein nådelaus (og kanskje suicidal) bussjåfør kombinert med livsfarlege fjellstiar (som det kanskje er like greit ein ikkje kan sjå i stupmørket utanfor vindauga) har vorte mosa inn ein hard plastseterygg i ein lang time og plutseleg få skrekkeleg lyst på kneippbrødskive med leverpostei.