Gamle folk no til dags!

-S- finn ikkje glaskonteinaren utanfor butikken. Apotekdelen av butikken er tom for kundar. -S- går inn for å spørja ei apotekdame som står og ryddar litt i hyllene. Stiller seg ved sida av apotekdama og blir ignorert.

-S-: Hei!
Apotekdama ser opp.
Apotekdama: Hei.
-S-: Veit du om det finst ein glaskonteinar her ein plass?
Apotekdama: Det måtte i så fall vera utanfor.
-S- inni hovudet sitt: Verkeleg?! Og eg som trudde glaskontainaren sto her inne på apoteket ...
-S-: Men veit du kor han står?
Apotekdama: Du får vel sjå ute på plassen her då.
-S- inni hovudet sitt: Tusen takk for hjelpa. Rart eg ikkje tenkte på det før eg gjekk inn her for å spørja.
-S-: Okei ...

-S- blir sur og går og spør på den andre butikken, der ho får hjelp av ei høfleg ung dame.

Silje mot verda (her representert ved UiB), del II

Eigentleg kan eg ikkje fordra folk so skuldar på andre og fråskriv seg ansvar.
Eigentleg burde det finnast ei aldersgrense for uttrykket "det var ikkje min feil".
Eigentleg er det likevel (sjølv om eg no, gammal og driven student som eg er, burde ha lært meg korleis ting fungerar) litt kjekt å kunna skyva alt over på nokon annan, uiversitetsadministrasjonen til dømes, når ting ikkje går som planlagd:

Sidan eksamenen har forsvunne fullstendig frå Studentweb etter at eg tok han, veit eg enda ikkje noko om resultatet mitt i statistikk, men det anar meg at eg har stroke. Og sjølv om min HF-hjerne sin svært begrensa toleranse for tal og formlar nok hadde mykje med den saki å gjera, tenkjer eg at det kanskje hadde gått litt betre om eg hadde visst at det var ein eksamen med "alle hjelpemiddel tillatne"... Dette var dessverre ikkje noko instituttet følte behov for å opplysa om. Informasjonen ligg dessutan på Internetten. Der kan ein enkelt finna han sjølv, ein må berre innsjå at når faget ikkje kjem opp automatisk på Mi Side etter oppmelding, må ein søka seg fram til det på eiga hand, forstå at det går fint å be om medlemskap i ei gruppe som eksisterte førre semester, og so finna fram til eit hypotetisk dokument i fillageret der det står: "alle hjelpemiddel tillatne". Pis åv keik, m.a.o. Og difor sjølvsagt ufatteleg naivt av oss som tok eksamenen å tru at sidan ingen av oss hadde grave fram denne fila og me difor stilte utan hjelpemiddel, kunne ein kanskje gi sensor beskjed om at eksamen var løyst utan... Tenk å finna på å føreslå slikt.
No hadde eg aldri forventa nokon fantastisk karakter i statistikk uansett, so eg tok ikkje den katastrofale eksamenen so tungt - var stort sett glad og fornøgd med at det heile var over og eg kunne finna på noko anna. Med statistikken ute av verda klarte eg omsider å bestemma meg for kva to nordiskfag eg ville ta eksamen i dette semesteret, og enda sjølvsagt på dei to som har eksamen same dag. Konteeksamen er jo ei fantastisk oppfinning, so eg tenkte det uansett skulle gå greit, men gjekk til administrasjonen for å spørja om obligatoriske aktivitetar i NOSP102. Fekk beskjed om at NOSP102 har undervisning kvart semester, og difor kan det ikkje kontast. Prøvde meg med NOSP208 i staden, sidan det er eit spesialiseringsfag og ein byter på tema. Fekk beskjed om at NOSP208 òg har undervisning kvart semester, dvs. emnekoden NOSP208, so det kan eg ta til våren, men då er det ikkje same tema som no. Rykk tilbake til start.
Klok av skade (litt erfaring har ein jo) gjekk eg til førelesar i NOSP208, sidan han er den typen som nærmar seg pensjonsalder, hugsar korleis ting var i gode gamle dagar og ikkje forstår kvifor alt må vera so vanskeleg, spesielt administrativt sett, no etter Den Store Reforma. Min type førelesar, m.a.o. Han foreslo eit eksmensformsbyte, frå skuleeksamen til bacheloroppgåve, og tok seg stort sett av å ordna det administrativt (ser for meg at han gikk til administrasjonen og sa "slik blir det" og so viste det seg at nett slik vart det og det var ikkje eingong særleg vanskeleg å få det til...).
I god Reformånd har dei fleste faga mine dette semesteret oppgåveinnlevering, med obligatorisk førsteutkast. Etter å ha brukt store delar av helga og natta på NOSP102-utkastet (dvs. på å stressa fordi eg ikkje hadde skrive det. Sjølve utkastet skreiv eg på ein times tid morgonen for innleveringa), kjende eg meg ganske fornøgd, logga inn på Mi Side kl.12:30, ein halvtime før fristen, og vart møtt med meldinga: "denne mappa er no stengd".
Dobbelsjekka fagkoden.
Gjekk inn på nytt.
Prøvde ei anna innleveringsmappa.
Ringde Ida på administrasjonen (jepp, har lært meg namnet på administrasjonsfolka på LLE. Klårt teikn på at eg har hatt altfor mykje med dei å gjera.) Sjølvsagt (det måtte jo vera slik, korleis kunne eg tru noko anna) hadde NOSP102, i motsetnad til alle andre fag på nordisk ikkje innleveringsfrist 20.10, men derimot 12.10. Dette burde eg vel ærleg talt ha fått med meg, men sidan dette nye instituttet mitt insisterar på å senda meg epost om kvar vesle filleting, og ikkje berre èin epost, men ein kopi av eposten for kvart fag eg er oppmeld i på nemnde institutt (og det er jo ca.1000) har eg for lengst slutta å finlesa dei. Eg les den fyrste, og så slettar eg resten, for at ikkje epostkontoen min skal fullstendig drukna i LLE-spam. Og dermed har eg tydelegvis gått glipp av denne fikse vesle vrien på innleveringa i det faget eg har krangla med administrasjonen og bytta eksamensform (sjølv om det "eigentleg er to veker sidan fristen for å byta!") for å få ta. Og sidan det heile vart oppklart for meg 10 min. før innleveringsfristen til dei andre faga rakk eg heller ikkje å kladda noko utkast til nokon av dei.
Resultatet er at dei 1000 faga mine no er reduserte til 3. To bittesmå, men ganske fantastiske lingvistikkfag og NOSP208 med bacheloroppgåve. Timeplanen vart plutseleg noko meir medgjerleg, og eg merkar at eigentleg kjenner eg meg ganske fornøgd med det heile. Kanskje eg no faktisk vil få litt fritid.

Silje mot verda (her representert ved "Betre Vitande"), del I.

"Når eg blir ferdig med masteroppgåva, då skal eg ta meg fri, slappa av eit semester eller to, berre ta kosefag, slike eg har hatt lyst til å ta lenge, og ikkje stressa med noko som helst, skriva på norsk om skriving skulle vera naudsynt og elles berre ha det moro. Dessutan skal eg gjera andre ting enn å studera, eg skal lesa skjønnlitteratur og bli sunn og ha ein kvardag og fritid."
Tenkte eg. I uendeleg naivitet.
So kom sommaren og sidan eg berre skulle ta kosefag likevel gjekk det vel greit at eg jobba ut september, tente meg litt ekstra pengar (kjem jo godt med på vegen mot arbeidsløysa) og gjekk glipp av nokre førelesningar i starten av semesteret.
Tenkte eg.
Det er jo heilt klart min eigen feil at eg har ein tendens til å gapa over litt for mykje. Men so finst det so altfor mange fag eg kunne tenkja meg å ta på universitetet (og enda fleire om ein reknar med dei eg kunne tenkja meg å ha teke...). Løysinga vart som vanleg å melda seg opp i ca. 1000 studiepoeng, og so vurdera utover semester kva eg skulle melda seg av att. Då kunne eg dessutan avgjera kor mange fag eg ville ta utifrå kor mykje tid eg hadde når konteeksamenen i oktober var unnagjort og det var klart om eg fekk meg ein jobb. Måtte jo vera ein strålande plan.
Tenkte eg.
Fyrst gjekk det opp for meg at jobbing og studering på same tid slett ikkje er så greit som eg hadde tenkt. Når dagane skal delast mellom to ulike stadar, to ulike typar aktivitet, to ulike (men like lite ryddige) timeplanar, må ein bruka mykje krefter på rein omstilling.
Deretter oppdaga eg at sjølv om det hender eg vrir meg i smerte over førelesarar som oppfører seg som om me framleis var på barneskulen, uendeleg repetisjon av ting ein burde kunna før ein begynte på universitetet og medstudentar som umuleg kan ha fylt 14 dersom ein skal dømma etter kor modne, informerte og sjølvstendige dei er, trass alt dette, er førelesningar ein god ide og dersom ein går glipp av mange må ein jobba desto hardare med å få inn pensum.
"Når eg blir ferdig med jobbinga, då skal eg gå på alle førelesningane og begynna å lesa, både pensum og ikkje-pensum, og livet mitt skal bli ryddig og organisert, og eg skal ha fritid."
Tenkte eg.
So fann eg ut at statistikk verkeleg ikkje er noko som ligg naturleg for den stakkars HF-hjernen min, og at eg eigentleg skulle hatt mykje meir tid til å setja meg inn i ikkje-parametriske testar og regresjonsanalyse enn det eg hadde sett for meg og dessutan sikkert hadde nytt godt av å faktisk ha førelesningar å støtta meg til. Og samtidig var eg over ein månad inn i semesteret utan å ha opna ei bok i dei andre faga eg var oppmeld i.
"Når eg blir ferdig med statistikkeksamen, då skal eg lesa heile lingvistikkpensum på ei helg, og kosa meg med alle dei fine bøkene som ikkje har tal i seg og lesa skjønnlitteraturen på nordisk litteraturpensum (sjølv om det begynnar å gå opp for meg at dette faget får eg nok ikkje tid til å ta) og dessutan skal eg setja av nokre ettermiddagar og kveldar i veka til å gjera andre ting og lesa andre ting og ha fritid."
Tenkte eg.
Og langt bak i hjernen ein stad kviskra ei lita stemme: "Ser me ikkje kanskje eit mønster her?"
"Kjeften," tenkte eg.

Æsj...

Hadde planar om å begynna å gjera noko att i dag. Var flink nokre få dagar i førre veke, men det er lite hjelp i når hjernen og konsentrasjonen so tek ferie på ubestemt tid. Verkar litt som om dei må ha minst to dagar fri for kvar dag dei er aktive for tida.
Merkar at masterpanikken har slege inn att, delvis som eit resultat av at alle (kjennest det som) rundt meg har utsett innlevering til hausten. Panikken har ført til mange gode forsett om å gjera noko, fort!, men gode forsett har vel vist seg å særs sjeldan føra til noko særleg effektivitet for min del.
Merkar at konsentrasjonsnivået har sunke til eit nytt lågmål (har problem med å jobba meg gjennom meir enn eitt avsnitt tekst av gangen). Det er no so lågt at eg lurar på om det kan reknast som ei form for ADHD. (Tenkjer då helst på AD-delen, føler meg alt anna enn hyperaktiv...)
Merkar at kvar gong eg vurderar mengda av atterhald eg må nemna om datasettet mitt er eg klar for å gi opp heile masteroppgåva.
Merkar at alt lesestoff, inkl. faglitteratur, som ikkje er direkte relevant for oppgåva har vorte utruleg interessant i det siste.
Merkar at EE-nivået (Energi&Entusiasme) har falle so mykje at eg ikkje eingong gidd å legg krefter i å finna nye prokrastineringsprosjekt.
Merkar at tankar som "skulle eg ikkje kanskje heller vore møbelsnekkar/ bibliotekar/ arkeolog/ lege/ smusslitteraturforfattar/ elektrikar/ kunstnar/ action-heltinne/ instumentbyggjar/ museumskonservator/ you-name-it, og kva gjer eg eigentleg her?" melder seg stadig oftare.

I tillegg har Frieleguden forlate meg og dei siste dagane har eg vore omgidd av dårleg kaffi. Ikkje berre den eg kokar sjølv (som jo pleier vera av varierande kvalitet), men både kaffien i SiB-kantina og den i kaffiautomaten i fjerde har vorte merkbart kjipare sidan helga.

Har filosofert litt over omgrepet "selvmedlidenhet" (tilfeldig?), som eg ikkje er i stand til å finna eit nynorsk ord for (sjølvmedkjensle finst ikkje i ordboka, og høyrest dessutan skikkeleg rart ut):
Er det eigentleg mogeleg å føla (saman) med seg sjølv? Ville ikkje dette innebera eit innslag av schizofreni?
Isofall, kan eg få godkjend utsett innlevering av masteroppgåva på bakgrunn av psykiske helseproblem?
Dersom ikkje, kva konsekvensar får det? Kva anna kan ein gjera saman med seg sjølv?
Dessutan: Kan ein bruka autosympati som eit framandordleg synonym for dette konseptet (evt. som nynorsk synonym, sidan latin og gresk og slikt er heilt uproblematisk i nynorsk, det er tysk som er Satans verk)?

Dersom det finst prokrastinatorar der ute på den Vide Vebben som er desperate nok etter å kasta vekk tid til å ha lese heilt hit, ville eg setja eg pris på om de kunne gi meg ei tilbakemelding med dykkar tankar om desse essensielle filosofiske spørsmåla.

Ord på kryss og skrå - Ei forteljing om frustrasjon

.
Korleis seier ein eigentleg "haldningskampañe" på spansk?!?!
Kan Wikipedia stolast meir på som omsetjingsassistent enn som kjelde?
Skal ein velja å bruka "prevalente"eller "preponderante"?! - og kvifor slik ei overflod av fjonge&fengjande ord i denne contexto når det ikkje går an å oppdriva eitt einaste ynkjeleg lite eit til neste setning?!
Kviforkviforkvifor (helvete, helvete!) kan ein ikkje Ctrl-Z'e EndNote?!?!
Burde nettordlister eigentleg ha nok psykologi til å ha dårlege og gode dagar, slik at Diccionario de la Real Academia Española er amigo med meg i dag og finn alt eg leitar etter, medan WordReference derimot er meir på jordet enn vanleg og berre surmular? (Og gir det eigentleg meining å seia at eit omsetjingsprogram oppheld seg på ein åker?)
Korleis uttrykkjer ein "input" på andre språk enn engelsk? Innputt? Meir spesifikt i ein diskusjon om behaviourisme? (Bør ein eigentleg nedlata seg til å diskutera behaviourisme i det heile...?)
Kvifor har alle spr`k sine tastatur nokre teikn plassert p`usannsynleg lite praktiske stadar? Og kvifor skulle eg vilja ha den idiotiske "caps lock"-tasten på ein slik utsett plass når eg brukar han circus ein gong kvar kongedaude? Dessutan: kvifor, n`r Word kan kjenna att spr`ket eg skriv p`, er Windows so utruleg tilbakestànde npr det gjeld `skjñnna kva for eit tastatur eg vil ha til ei kvar tid?
Finst det ord for "todeling", "tredeling" osb. på andre språk? Korleis skal ein elles uttrykka dette effektivt? ("deling i tre" er ikkje effektivt...)
Kvifor kjem eg ikkje på fabelaktig profesjonelle uttrykk som "tek sikte på", som fint&flott oppsummerar akkurat det har lyst til å seia, når eg skriv på norsk?! Å komma på det medan eg skriv spansk er jo heilt futilt!
Kvifor har ikkje nokon laga ei ordliste som omset fabelaktig profesjonelle uttrykk som "tek sikte på" til andre språk?

Nokre gonger trur eg hjernen min har ei språkfeilkopling ein stad. SPANSK NO! ¡Español! ¡Olé! ¡Caramba! #Nein nein nein!!#

Kanskje på tide å call it a Day. Sjølv om denne eigentleg ikkje har gjort seg fortent til mayuscula...

Heimlengsla:

......... Å sitja på ein buss bygd for underernærte dvergar med ein fyr med dårleg balanse hengjande over seg i midtgangen og ei blålilla smerte i knea som på grunn av ein nådelaus (og kanskje suicidal) bussjåfør kombinert med livsfarlege fjellstiar (som det kanskje er like greit ein ikkje kan sjå i stupmørket utanfor vindauga) har vorte mosa inn ein hard plastseterygg i ein lang time og plutseleg få skrekkeleg lyst på kneippbrødskive med leverpostei.

Progress

.

I had promised myself before I came here to start early with my work so that I would be sure to have enough time to finish it, and hopefully some weeks at the end of my stay to travel around a bit. Obviously, that's not what happened. I am the World Champion at putting-things-off (tomorrow is always the best day for anything!). But after almost two months, a lot of reading, sleeping and general relaxing I actually got started. This is what I've done so far:

Went with Marcos around la Laguna handing out questionnaires to some of the Nicaraguans he knows here. Discovered:

• Many Nicaraguans can't read.
• Some Nicaraguans get uneasy if you show up with a Costa Rican.
• Marcos and basically all other Costa Ricans I know will not let me go alone to talk to the Nicaraguans because they don't trust them and think it would be dangerous.

Wrote to my supervisor and was told:

• If they can't read the questionnaire you have to read it for them and if you have to read it for them you cannot do so in front of other people.
• Children born in Costa Rica or who have spent most of their life here cannot be included in this study.

Went back into "the field". Discovered:

• The children in the Nicaraguan families I have visited are mostly born in Costa Rica or have come here as infants.
• Interviewing Nicaraguans who can't read without being observed by Costa Ricans can be complicated when you are not allowed to go near Nicaraguans alone.
• Interviewing Nicaraguans who can't read without being observed by Costa Ricans can be complicated when you find people at work in groups, and perhaps even more so when you find them at home in their one-room house.
• It is apparently easy to skip a question, mark the wrong line, leave out some personal information or otherwise not complete the questionnaire, leading to the questionnaire being useless.
• There are very few Nicaraguans in Costa Rica who are more than 50 years old.

Redefined the age categories and finished almost all of the questionnaires I need. Wrote to my supervisor with some questions. Was told:

• New age-categories: OK
• People who have been in Costa Rica for ten years or more cannot be included in this study.

Discarded about half of the valid questionnaires because the person had been in Costa Rica more than ten years. Realized there is no way to get all the answers I need in Zarcero due to this being a purely agricultural district and therefore the Nicaraguans who come here to work are mainly men between 15 and 30.

Talked to Marcos, to Diego at the Red Cross and to Karina in la Fortuna. Planning to go to Zarcero tomorrow to talk to two young girls Diego knows, to Naranjo on Saturday to see if I can find people in the park, to San José on Sunday to another park and back to la Fortuna on Monday.

Have read a very interesting book about the role of Nicaraguans as "others" in the construction of Costa Rican national identity.

Have written an email to author of this book, the Director of the Institute of Social Sciences at the University of Costa Rica, telling him I have read his book and would be very interested in speaking to him. Very grateful that I have a friend like Karina who basically wrote the email for me, because it was really scary (she suggested I call him... my telephonophobia may have got a bit better over the last few years, but not quite there yet). Have absolutely no idea what I would say to him if he has the time to see me...

Have read a book about social psychology. Have realized it might not be exactly what I was looking for. Sociology next.

Have read the linguistics thesis of the girl whose questionnaire mine is based on. Did understand some parts. Have realized I may have to learn some statistics. Not too happy about the idea.

In addition to all this (actually does seem a lot more than it really is when listed like this...) I have come to realize a thing or two about education. I have tried hard to make the questionnaire I am using simple, easy to understand and fill out. Still, many of the people I have talked to have problems understanding how to use it and generally what I want from them, even if it is in their mother tongue. I didn't really think about it before, but I have come to understand better how education not only fills our heads with more or less useful facts, but actually teaches us to think in a different way. And also how handicapped many of these people are for not having learnt that.

Perhaps not the most interesting post ever this one, but at least it was useful for me to get an overview and nobody forced you to read it anyway.

Ikkje meir HF?!

Har nettopp logga meg på webmail, som eg gjer av og til for å sjå om UiB har sendt meg ny og livsviktig informasjon. Har enno ikkje opplevd å motta nok slikt frå UiB (den livsviktige informasjonen må leitast opp, han blir ikkje utdelt på e-post sånn heilt utan vidare...), men dette er kanskje det næraste dei har komme så langt. Rett under ein fin-fin mail frå Lånekassen med beskjed om at eg no har fått pengar (Jippi!) låg ein e-post frå UiB som eg rekna med at inneheldt fullstendig uinteressant og irrelevant informasjon som vanleg. I staden finn eg ei lenkje til "Endringer på HF fra 1. august 2007" der det bli forklart at når eg ein gong kjem tilbake til Bergen vil ingenting vera som før! Har fått med meg at dei ville omorganisera institutta, og eg hadde nesten greidd å komma over at Romansk Institutt er historie og at eg til hausten må dela institutt meg ekle tysk- og japansk-studentar. Og så fortel dei meg at HF ikkje skal heita HF lenger, at eg får ein institutt-leiar eg aldri har høyrt om, at instituttet mitt no ligg i det super-guffne HF-bygget, at Infosenteret ikkje meir er på Infosenteret, at alt er flytta på og omorganisert og forandra og ikkje berre ligg på ein anna plass, men heiter noko anna! Eg som trudde at når eg kom tilbake til Bergen ville alt vera kjend og ryddig og enkelt. Kva skal eg gjera no? Eg kjem ikkje til å finna fram til noko som helst! Må læra meg alt på nytt! Hadde meir enn nok med tanken på å skulle ta til å master! Trur dette blir for mykje for meg...

Matrícula, matrícula

Jepp, det er februar, vårsemesteret starta forige veke, og eg er heldig nok til å få lov til å gå gjennom den fantastiske og fascinerande vidunderlege matrikuleringsprosessen ved Universitat de Barcelona igjen (jippi!). I dag er planen å skulka to forelesningar for å prøva å leita opp eit fag eg har lyst til å ta på Facultat de Filologia og så gå ein tur på Kontoret for Internasjonale relasjonar (frå no av: ORI) for å spørja om det er greit at eg forandrar fagvalet mitt, om eg kan ta dei faga eg har lyst til og kor smertefull den byrokratiske prosessen vil vera dersom eg har lyst til å ta eit fag på eit anna fakultet... Matrikulering for ERASMUS-studentar er måndag til onsdag, men sidan ORI har SVÆRT avgrensa opningstider er det alltid ein fordel å vera ute i litt god tid (dvs.: det hadde vore ein god ide å starta litt tidlegare...)

Kort resymé av matrikuleringsprosessen i haust:

Byrjinga av august 2006: Utvekslingstudentane kjem til Barcelona. Utvekslingsstudentane har forhåpentlegvis vore smarte nok til å melda seg på språkkurs på internett før dei kom. Oppmelding på internett betyr ikkje at du faktisk er oppmeld, at du er oppmeld til det du trur du er oppmeld til eller at du skal vera i den gruppa/klassen/rommet du har fått beskjed om, men det er eit steg i rett retning.
Utvekslingsstudentane går frå katalanskkurset ein time før slutt for å kunna gå på ORI slik dei har fått beskjed om (ORI har svært generøse opningstider, heile seks timar i veka). Utvekslingsstudentane ventar i gangen utanfor ORI i ein og ein halv time. Det visar seg at ORI ikkje har internett, telefon, studentkort, studiemateriell, faste opningstider og eller særleg mykje informasjon om noko som helst. Utvekslingsstudentane får beskjed om å komma at seinare. Dei skal få ein e-post med meir informasjon.
September 2006: Utvekslingsstudentane mottek ingen e-post. Gjennom ryktebørsen får dei likevel vita at studentkorta har dukka opp. Dei går for å henta studentkort og får spørsmål om kvifor dei ikkje har med det bildet til studentkortet dei ikkje hadde fått informasjon om at dei måtte ta med. Utvekslingsstudentane tek lekre passfoto i boksen på metroen og får fin-fine studentkort.
03.10.2006: Utvekslingsstudentane mottek ein e-post! Informasjonsmøte om matrikulering skal haldast 11.10 kl.12.00 i Aula Gran. Med tanke på den tydelege rasjoneringa av informasjon på fakultetet er utvekslingsstudentane svært takksame for denne uvanlege generøsiteten.
11.10.2006, ca. kl. 12.45: Etter ein og ein halv månad i Barcelona blir utvekslingsstudentane ynskte velkomne til byen og UB. Dei får informasjon om katalanskkurs som starta seks veker tidlegare, og ein katalansk samtalegaid der ein m.a. kan lesa korleis dei skulle ha uttrykt seg då dei leita etter ein stad å bu. Deretter får utvekslingsstudentane vita at oppmelding til fag vil forgå frå 23.-25. oktober, og at ein må melda seg opp til begge semestera på same tid.
Offisielt er dette det ein treng for å melda seg opp ved UB:
1) Skjema med personopplysningar universitetet allereie har fått tre gonger før.
2) Liste over fag.
3) Skjema som er ein kombinasjon av personopplysningar universitetet allereie har og liste over fag.
4) Underskrifta til ein eller annan tutor ved fakultetet.
5) Underskrifta til den ansvarlege for ORI.
6) Studentkort frå UB.
7) Kopi av studentkort.
8) Pass eller DNI.
9) Kopi av pass eller DNI.
10) Passfoto (nummer 3).
12.10.2006: Offisiell fridag i Spania.
13.10.2006: Uoffisiell fridag på UB.
14-15.10.2006: Helg.
16-20.10.2006: Faga som er forehandsgodkjende frå UiB kan ikkje brukast fordi dei :
a) ikkje finst
b) går i feil semester
c) har forelesningar på same tid som andre fag
d) byggjer på fag ein ikkje har teke
e) slett ikkje høyrest så fristande ut når ein finn ut kva dei faktisk inneheld
Ei ny fagliste må utarbeidast. Helge Bjørlo ved UiB kan ikkje hjelpa. Toril Ivarsøy ved UiB er tydelegvis ikkje på jobb, eller vel å ignorera lettare desperate e-postar frå utvekslingsstudentar i Barcelona...
20.10.2006: Merce Aventin, ansvarleg for seksjonen for mellomalderstudiar ved UB forbarmar seg over ein tiltakande fortvila utvekslingsstudent og hjelper så godt ho kan. Nok til å reetablera litt tru på verda og menneske generelt, men dessverre ikkje så mykje meir.
Forslag til løysing: Melda seg opp utan fag. Skal visstnok vera mogeleg, men involverar visstnok store mengder papirarbeid (dvs. større mengder papirarbeid enn vanleg oppmelding).
23.10.2006: Framleis ikkje ein lyd frå UiB. Etter to timars venting i gangen utanfor ORI tek Ana Gómez ein telefon og den fortvila utvekslingsstudenten får beskjed om at det ikkje er noko problem å melda seg opp for vårsemesteret i februar. Informasjon bør helst haldast tilbake og mognast ei stund før han blir delt ut, elles blir han ikkje satt nok pris på... (Aquí no hi ha cap problema. Hi ha burocracia...) Kopiar blir skaffa ved la copisteria på universitetsområdet som no (imponerande nok) har opna og er i drift.
24.10.2006:
11:00: Utvekslingsstudenten komponerar liste over fag for haustsemesteret 2006.
11:20: Mercé Aventin er ikkje på kontoret sitt.
11:30: Mercé Aventin er ikkje på kontoret sitt. Utvekslingsstudenten leitar opp ein annan tutuor.
11:45: Ein snill, men litt smårar tutor fortel om konferanse i Oslo, spør om ikkje Bergen er ein Hansa-by og skriv under på papir.
12:30: Ana Gómez spør kvifor utvekslinsstudenten ikkje har satt opp liste over fag for vårsemesteret og får ei noko oppgidd påminning om gårsdagen. Ho skriv under på papir.
13:05: Ei av sekretærane i la secretaria tek imot utvekslinsstudenten sine papir og opplyser om at det ikkje på nokon måte går an å melda seg opp i februar. Etter ei lengre, noko audmjukande scene ber ho den lettare hysteriske, stadig meir høglytte og gråtkvalte utvekslingsstudenten roe seg ned, medan ho går og snakkar med nokon på kontoret.
13:10: Utvekslingsstudenten er offisielt meld opp i tre fag for haustsemesteret 2006 og får utsetjing på ubestemd tid når det gjeld oppmeldinga for vårsemesteret.
12.10.2006: Etter å ha gått gjennom den uendelege prosessen av skjemautfylling og underskriftsanking enda ein gong blir får utvekslingsstudenten utvida oppmeldinga si til også å omfatta tre fag for vårsemesteret 2007. Sidan det eine faget som i utgangspunktet var grunnen til at oppmelding i februar var utelukka ikkje kan inkluderast i oppeldinga i oktober fordi ein berre kan melda seg opp i dette faget i februar (mhm... dei er store på logikk her) må matrikuleringsprosessen repeterast i februar dersom studenten framleis har lyst til å ta faget. O lykke!

English version:
(Seing as this post is mainly a product of the rather astonishing amount of frustration a Norwegian is able to acumulate in one and a half months of dealing with Spanish, ups sorry, Catalan, burocracy, and therefore rather boring, the author has taken the liberty of shortening the English version slightly.)
Matriculating at the UB is a long, difficult, frustrating and painful process. Don't ever try it if you do not absolutely have to.